Hoe willen we met elkaar omgaan?

Hoe eerlijk zijn we voor elkaar? Mogen we op elkaar kunnen vertrouwen? Die vragen zijn belangrijk omdat zonder eerlijkheid, of zonder integriteit, mensen niet goed op elkaar kunnen rekenen? Men wil immers graag weten wat men aan elkaar heeft? Het gedrag en de opvattingen van mensen zijn, normaal gesproken, min of meer voorspelbaar en stabiel. In de praktijk willen de meeste mensen met elkaar omgaan binnen een herkenbare of voorspelbare bandbreedte. Je meent immers te weten wat men van een ander mag en kan verwachten. Eerlijk zijn oftewel integriteit zou dus het liefst een niet vervreemdbare kwaliteit van een normaal mens moeten zijn. Stoelt dat gevoel niet in het alledaagse, in wat normaal, redelijk en dus eerlijk is? Het is meestal direct herkenbaar, het behoeft niet steeds veel toelichting. Men gaat elkaar, om wat gewoon is, toch niet telkens de maat nemen? Als we iets zouden zien, dat niet goed is of niet deugt, dan probeer je dat toch te voorkomen? Je wilt er best wel wat tegen doen, of denk je dan toch vaker aan wat voor gevolgen dat zou kunnen hebben?

Als iedereen integer is, correct, open en vriendelijk dan doen andere dingen of zaken er toch niet meer toe? Wat maakt het dan uit of iemand een ander kleurtje of geurtje heeft? Het is daarom des te interessanter om geregeld eens om je heen te kijken om te zien of mensen wel zichzelf blijven, dat wil zeggen open, vriendelijk en correct. Stel dat ze plots rijker worden of als ze het meer voor het zeggen krijgen. Ben je dan pas goed of ‘groot’ als je je om dat goed of groot zijn voor jezelf niet bekommert, of juist wel?

Dat klinkt allemaal fraai, maar gaat het niet om resultaat? Gaat het niet vaak om wat iets oplevert, om wat de uitkomsten zijn in plaats van of we ons correct opstellen en gedragen? Dat leidt toch tot niks? Als je consequent zelf betrouwbaar wilt zijn in wat goed is, dan is het makkelijker anderen te vertrouwen zonder naar die ander te kijken in termen van wat het kan opleveren. Kost het in wezen niet minder tijd en minder moeite om gewoon de goede dingen te blijven doen? Geeft dat niet ook meer plezier en genoegen? Hoe bedoel je, zal een enkeling denken? Ik wil geen gedoe aan mijn hoofd, ik wil wel eens wat anders. Wat moet ik nou toch op mezelf gaan letten, ik ben mezelf toch? Ik laat mezelf toch niet thuis?

Actief vertrouwen op jezelf en in een ander blijkt het best, door niet steeds in te willen gaan op wat een ander deed, maar door vooral kritisch naar het eigen gedrag te kijken. Hoe betrouwbaar en daarmee voorspelbaar ben ik? Gaat het ook voor jou zelf om wat je zegt en belooft, of gaat het bij jou vooral om hoe een ander naar je kijkt? Om hoe de mensen zien wat je doet, wat je houding is en hoe je bent? Je spreekt een ander aan en je wordt pas gewaardeerd, als het niet alleen maar gaat om wat je zegt, maar vooral in hoe eerlijk en goed je doet wat gedaan moet worden. Wat anderen overtuigt is consequent te laten zien waarvoor je staat, overigens zonder anderen daarmee lastig te vallen. Men kan zo echt geloven in wat je zegt.

Lukt je dat niet, dan kun je het vergeten. De meeste mensen voelen vaak snel en goed aan als echte eerlijkheid bij je ontbreekt. Ook al praat je vlot als Brugman of ga je smeken of dreigen. Je krijgt de mensen dan niet meer voor jou gewonnen. Tenzij natuurlijk dat iets voor hen kan opleveren. Dat ze denken, dat is er een van ons, die wil ook profiteren van een ander.

Uiteraard kun je altijd je mond houden, stil zijn en vooral niks zeggen. Wat je niet zou moeten willen (of toch maar?) is liegen over wat bij jou waar is of doorgaan met de schijn van wat waar had kunnen zijn. Als je gewoon alledaags eerlijk bent hoef je je gedrag niet af te meten aan wat voor regels of suggesties van anderen dan ook. Als je het maar van jezelf weet, los van alle dingen die je deed, de bedoelingen die je ermee had en die je zo kunt oplepelen. Zijn die daarom belangrijk? Kun je wat echt belangrijk is steeds goed opsommen?

Wie kan de druk van het plezier en genoegen om het goed te hebben aan, zonder er moeite voor te hebben hoeven doen? Wat voor lol geeft het om geprezen te worden om wat je niet zelf hebt gedaan? Hoe fijn is het leven eigenlijk zonder echte waarden, waar je je best voor doet. Hoeveel steun geven we, vaak onbedoeld aan profiteurs, die politiek bedrijven met nauwelijks nog principes en die zaken doen zonder er eerlijk over te zijn? Is dat wat we willen?

Prof. dr Wil Foppen is hoogleraar Strategisch Leiderschap en werkzaam aan de School of Business & Economics

Dit bericht werd geplaatst in Leiderschap en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoe willen we met elkaar omgaan?

  1. Helemaal mee eens en jammer dat er zo veel mensen zijn die jaknikken om er zelf beter van te worden. Eerlijkheid zal op de lange(re) termijn altijd lonend zijn. Zeker voor jezelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s