De impact van contact

Bezoek UM aan het COA Maastricht – 19 februari 2016

AZC5Neem ik nog een portie roerei en spek of kies ik alsnog voor een van de lekkere croissantjes met een cappuccino erbij? Dit is de moeilijke beslissing die ik op deze vrijdagochtend in het teaching hotel van Maastricht dien te nemen. In het kader van een  ‘leiderschapsprogramma’ zit ik samen met  collega’s in dit hotel en geniet van lekker eten, interessante discussies en van wandelingen in de prachtige tuin.
Welke vragen zullen zich deze morgen de bewoners van het asielzoekerscentrum in Maastricht stellen, die op minder dan 200 meter van mij wakker worden? Ik weet het niet en eerlijk gezegd stel ik mij deze vraag ook niet terwijl ik van een tweede portie roerei geniet. Nog geen 4 uur later loop ik echter het AZC binnen voor een gezamenlijke lunch en gesprekken met bewoners.


Ik ben licht gespannen. Wie ga ik ontmoeten? Hoe gaan ze op ons reageren? Wat verwachten ze van ons? Vanaf de eerste handdruk weet ik dat deze vragen alleen gesteld worden door iemand die zijn hele leven in vrijheid en veiligheid heeft doorgebracht. Rafah, Ilyas, Noor en alle andere bewoners verwachten niet iets specifieks van ons, maar verheugen zich erop met ons te kunnen lunchen en simpelweg contact te maken met mensen uit de nieuwe maatschappij om hen heen. En wát voor een lunch hebben zemenukaart voorbereid: Sayadya, Freeka, Lemon Chicken, Fathous, Balozza, Shakreah, Mouskaa en Soup wachten op ons. Het is een groot internationaal feest op mijn bord.
Snel komen ook de gesprekken op gang en kom ik in een achtbaan van gevoelens terecht. Het verdriet dat deze prachtige mensen hun land dienden te ontvluchten, en vaak nog gescheiden zijn van hun families en vrienden. De hoop in hun ogen dat ze hier bij ons een toekomst kunnen opbouwen en ooit weer herenigd met hun naasten in vrede mogen wonen. Maar er is ook de woede in mij dat wij deze mensen vaak als ongewenst en als gelukzoekers neerzetten. Dat we hen zelfs ontmoedigen om naar Nederland te vluchten. Dat we haast niet stilstaan bij de wanhoop die hen ertoe deed besluiten om alles achter zich te laten in hun thuisland.

AZC4Dat ik zodanig overmand zou zijn door indrukken, emoties en de warmte die ik bij dit bezoek heb mogen ontvangen, had ik nooit verwacht. Ik ben gegrepen door de veerkracht, hartelijkheid, enthousiasme en moed van deze mensen. Daar kan ik nog veel van leren. Nog vaak zie ik dan ook de gezichten van mijn nieuwe vrienden op mijn netvlies en hoop ik dat het hen goed gaat.
Geschreven door Christoph Meng,
namens de deelnemers aan het Fast Forward programma, een leiderschaps-ontwikkeltraject voor academici van Maastricht University School of Business and Economics.

Dit bericht werd geplaatst in Economie, Leiderschap, Maatschappelijk verantwoord ondernemen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s