Reaching in, reaching out

Een warme ontvangst in het AZC

AZC“Schrijf het verhaal maar eens op”, zegt de decaan tegen me. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar ik ga het toch proberen. Waarom? Omdat ik merk dat ik met trots terugkijk op een bijzondere ervaring en dit graag deel met anderen. Trots omdat ik denk dat ik een klein verschil heb kunnen maken. Trots op anderen zonder wiens inzet dit niet zo’n bijzondere ervaring had kunnen worden.Het is ergens najaar 2015 dat ik als postgraduate programmacöordinator aan de slag ga met de voorbereiding van een nieuwe editie van het Fast Forward programma. Dit is een ontwikkeltraject voor academische potentials van Maastricht University School of Business and Economics (SBE). De eerste editie is bijna afgelopen en nu ligt er voor mij de taak om te bekijken wat succesvol was en wat verbeterd kan worden in een volgende editie. In februari 2016 mag namelijk een nieuwe groep van start!

De deelnemers van de eerste editie helpen mij. Bij een coffee and cookie meeting hoor ik hun meningen aan. “Ja er was veel goed en nuttig, maar we misten een teambuilding activiteit.”, zegt één van de deelnemers. Dit blijft nog een tijdje in mijn hoofd nazingen. Ik ga toch niet zomaar een teambuilding activiteit, zonder duidelijke link naar SBE, aan het programma toevoegen? Nee, dan ken je ons nog niet.

Tegelijkertijd vinden er in ons team van Postgraduate Education veel discussies plaats in het kader van postgraduate development. Over de rol die wij vervullen binnen de faculteit, de universiteit, maar zeker ook naar buiten toe, de maatschappij om ons heen. Want hebben wij als universiteit niet ook een maatschappelijke taak? Welke stappen kunnen we nemen, hoe ziet maatschappelijke verantwoording eruit? Dat is het! We maken er een sociaal maatschappelijke activiteit van!

In grote lijnen wordt het programma bepaald; we beginnen met een module over ‘Academisch Leiderschap’ waarbinnen tijd wordt ingeruimd voor de maatschappelijke activiteit. De deelnemers moeten zich in deze training letterlijk losmaken van hun dagelijkse onderwijs- en onderzoekstaak, en dus ga ik zoek naar een mooie inspirerende locatie in Maastricht. Eigenlijk per toeval kom ik uit bij het Teaching Hotel in de Maastrichtse wijk Limmel.

Het doel van de leiderschapsmodule is te komen tot een open houding en het vergroten van je impact door oordeelloos en jezelf te zijn. Dit doel wil ik ook van toepassing laten zijn op de maatschappelijke activiteit. Meerdere mogelijkheden komen in me op en veel suggesties ontvang ik van collega’s. Maar deze ideeën worden ook snel weer afgestreept omdat ze niet beantwoorden aan mijn wensenlijstje.

Ineens heb ik het! Om de hoek van het Teaching Hotel bevindt zich het asielzoekerscentrum Maastricht. Een voor mij onbekende wereld, die ik alleen ken van de nieuwsberichten over de vluchtelingencrisis, en die voor mijn gevoel ver van me afstaat. Hoe zouden wij de bewoners van het AZC kunnen helpen, en hoe draagt dit meteen bij aan de ontwikkeling van onze deelnemende academici? Ik kan me moeilijk een voorstelling maken hoe het contact met asielzoekers zou verlopen. Spreken ze Engels, hoe gaat het met het verschil in cultuur, wat kan ik wel en niet zeggen of vragen? Tegelijkertijd vraag ik me af of onze SBE deelnemers wel staan te wachten op contact met asielzoekers. Ze hebben er immers zelf niet om gevraagd.

Via collega’s die vanuit HRM/SDC contact onderhouden met het AZC en initiatieven aan elkaar koppelen, kwam ik in contact met één van de AZC casemanagers. In een verkennend gesprek, komen we op het idee om er een speedmeeting middag van te maken. Het maken van contact, en kijken wat daaruit komt, moet op de eerste plaats staan. Geen voorgeprogrammeerde onderwerpen of activiteiten. Wel een internationale lunch die door de bewoners zal worden bereid. Wij mogen simpelweg aanschuiven! Even wennen voor mij, omdat ik normaal gesproken alles tot in de puntjes bedacht en geregeld wil hebben. En in mijn achterhoofd blijft een stemmetje zeggen: ‘dragen bij wel iets nuttigs bij, kunnen we hen echt helpen hiermee’?.

Het is 19 februari 2016 als we vanuit het Teaching hotel met de Fast Forward groep naar het AZC lopen. De voorafgaande drie dagdelen heeft de groep gewerkt aan ‘awareness of impact’, ‘open mind, perspective taking, empathy’ en ‘advocacy’. Een mooie opmaat voor de aanstaande ontmoetingen. Tijdens de training is de sfeer open en nieuwsgierig, maar nu loopt iedereen met een soort spanning naar het AZC. Wat staat ons te wachten?

Bij binnenkomst worden we verrast door een enorme warme ontvangst. Bijna 40 aanwezige bewoners zijn vier dagen bezig geweest om deze dag voor te bereiden. Ze staan te popelen om ons te ontmoeten. Stuk voor stuk zijn het slimme, warme, enthousiaste, leuke mensen die maar wat graag zich nuttig willen maken in deze nieuwe wereld waarin ze zijn terechtgekomen. Stiekem wil ik mezelf voor mijn kop slaan; dé asielzoeker bestaat niet. Ik realiseer me dat deze mensen net zo goed een afspiegeling zijn van de maatschappij in hun thuisland, net als wij ook allemaal anders zijn. Al bij het eerste gesprek is duidelijk dat de rollen omgedraaid zijn. Wij leren van hen! Deze mensen zijn sterk door hun veerkracht, doorzettingsvermogen en positiviteit!

Bij terugkomst in het hotel maken we een rondje, wie wil reflecteren? Ieder heeft dit bezoek op zijn eigen manier meegemaakt, maar de gemene deler is ‘diepe indruk’. Soms zijn er geen woorden voor.

Ik neem me voor om iets te zeggen. Ik wil zeggen dat ik overweldigd ben door de warmte van de bewoners, dat ik een compliment wil maken aan mijn groep dat ze zich ontvankelijk opgesteld hebben, dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik met de overtuiging ernaar toe ging dat ik hen moest helpen, terwijl het net omgedraaid is. Maar in plaats van woorden, komen er tranen, ontlading. Bij deze, gelukkig, nu heb ik het toch gezegd.

Maar waar ben ik nou zo blij om? Dat is om het feit dat het maken van contact ook echt gelukt is. Er zijn tal van initiatieven voortgekomen uit dat ene bezoekje van een middag. Daar heb ik zelf niets aan gedaan. Dat initiatief en die betrokkenheid zit blijkbaar als vanzelfsprekend in de genen van onze SBE-ers.

Ik noem enkele voorbeelden die bij mij bekend zijn:

  • Goed luisteren leverde het idee op om een boeken inzamelprojectje op te zetten binnen SBE. Uiteindelijk zijn 19 dozen met studieboeken, romans, kinderboeken en naslagwerken bij het AZC afgeleverd. De bewoners van het AZC hebben het heft in handen genomen om zelf een bibliotheek in te richten.
  • ROA het aanbod gedaan om het AZC te ondersteunen in de vorm van onderzoek over o.a. de doorstroom van asielzoekers naar de arbeidsmarkt. Daarover worden momenteel gesprekken gevoerd.
  • En inmiddels heeft ook de service Science Factory nader contact gelegd met AZC over de inzet van enkele bewoners in SSF projecten en het SERVSIG congres in juni. Niet uit medeleven, maar uit het feit dat het experts zijn die een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan de projectgroep.
  • De Fast Forward groep van afgelopen jaar is eigenlijk een beetje jaloers dat zij deze ervaring niet als groep hebben meegemaakt. Een volgend bezoek aan het AZC door deze groep is aanstaande. Met wellicht weer meer daaruit volgende initiatieven.

Door een aanvankelijk klein lijkend idee, ontstaan weer zoveel nieuwe goede dingen. Maar die eerste stap moet wel gezet worden. Ik kan iedereen aanraden om gewoon eens af en toe zo’n eerste stap te zetten. Zonder te weten wat eruit komt. En die misschien wat ongemakkelijk voelt. Maar alleen dan ontdek je nieuwe kansen, help je jezelf en anderen vooruit, leer je nieuwe mensen kennen en ieder op zijn eigen (toegevoegde) waarde te schatten, of leer je collega’s op een heel andere manier kennen. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen hier rijker uit is gekomen: zowel de bewoners van het AZC als de FFWD deelnemers. Ik ben blij dat ik hier een steentje voor in de vijver ben geweest.

Geschreven door Silvie Vonk
Programmacoördinator Postgraduate Education,
Maastricht University School of Business and Economics

P.s. Ik refereer ook graag naar projecten en activiteiten door andere partijen binnen de UM, zoals bijvoorbeeld de ME Week die onlangs in het teken stond van het helpen van ondernemende asielzoekers om een nieuw bestaan op te bouwen. Klik hier om meer te lezen over dit initiatief

Dit bericht werd geplaatst in Economie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s